Deze website werkt waarschijnlijk niet goed op sommige smartphones en ziet er dan ook niet mooi uit ! Beter bekijken op een schermbreedte vanaf 600 pixels! De website ziet er het beste uit vanaf 981 pixels.

This website probably doesn't work right on some smartphones and so it doesn't look well too! Better watch it on a screenwidth from 600 pixels! The website looks the best from 981 pixels.

KLIK HIER OM DIT VENSTER TE SLUITEN - CLICK HERE TO CLOSE THIS VENSTER
De oldtimerpagina
Ik heb oldtimers altijd erg leuk gevonden. Jarenlang las ik oldtimerbladen en ging naar beurzen, maar de wens was aanwezig om het ook eens zelf mee te maken. Na zoeken op internet vond ik wel het een en ander. Veel bedrijven op dit gebied verhuren vooral voor bruiloften en dergelijke, maar een aantal bedrijfjes biedt oldtimerverhuur ook aan voor individuele- en groepstoertochten. Op het moment hoef ik er niet direct een te bezitten (je zit toch met de kosten voor stalling, verzekering, APK, onderhoud etc.), maar ik ben al blij als ik er af en toe in kan rijden!

Laatst bijgewerkt met: Alfa Romeo Giulia (27/10/18)

Citroën ID 19 B 1971
Gehuurd via: www.nostalgischrijden.nl te Fleringen (bij Almelo).

De ID is de technische eenvoudigere variant op de bekende DS. Beide zijn ook bekend onder de bijnaam de "Snoek". Zo heeft de ID geen half-automatische versnellingsbak, dus er zit wel een koppelingspedaal in*. De hydrauliek voor de stuurbekrachtiging en remmen, en de bediening van de versnellingsbak zijn eenvoudiger. Het een en ander resulteerde in minder complexe, minder storingsgevoelige versie van de DS.
Wegrijden in een Snoek is niet even starten en wegrijden, de auto moet even een paar seconden uit zijn veren komen en "opstijgen" na een koude start. Zodra deze in de normale rij-stand staat kun je op pad. Het is even wennen aan de afmetingen als je uit een kleine auto komt, maar het went allemaal snel. Wat helpt is dat sturen licht gaat door de stuurbekrachtiging. Je hebt bekijks met zo'n wagen en het geavanceerde veersysteem zorgt voor een comfortabele rit. Het is prima zitten in de zachte stoelen, je hebt goed zicht rondom en kijkt uit op een mooi dashboard met drie grote klokken met chroom randjes.
Op snelheid zijn er allerlei mysterieuze, "gorchelende" geluiden te horen, die zullen vast van het hydropneumatische veerysteem komen. In deze versie met 82 pk 1900 cm3 motor** moet je geen noemenswaardige acceleratie verwachten, maar je komt prima mee met het verkeer. De remmen zijn naar hedendaagse begrippen sponzig, maar de remwerking is acceptabel en beter dan vele van z'n tijdgenoten. De versnellingsbak, met de pookje aan het stuur, gaat stroef en met beleid schakelen is noodzakelijk. Wellicht dat het exemplarisch is en dat de versnellingsbak een beetje versleten was. Het verbruik is iets van 1 op 10 à 11, wat destijds voor een grote auto een prima waarde was.

* Er zijn later ook van de DS varianten verschenen met een conventionele versnellingsbak met normale koppeling.
** Eigenlijk bijna 2 liter, en mogelijk is dit model al van 1969 en destijds overjarig verkocht afgaande op de info uit een DS-boek.
Porsche 911 SC Targa 1979
Gehuurd via: www.vintageroadtrips.nl te Amersfoort.

De 911 SC ziet er prachtig uit met zijn metallic lak en is indrukwekkend zo laag bij de grond. Het interieur ziet er heel degelijk uit en de stoelen geven prima steun. De 911 heeft elektrisch bediende ramen en spiegels, al was dat eind jaren '70 ook meer en meer de standaard voor de duurdere modellen. Wegrijden valt niet mee, de koppeling gaat zó zwaar, je moet echt je hele been gebruiken. Gek genoeg went ook dat allemaal na een tijdje, maar het is belangrijk bedachtzaam te zijn bij een stoplicht. De 3 liter zescilinder boxermotor (met benzine-inspuiting) klinkt natuurlijk prachtig en pakt vanuit lage toerentallen goed op. Remmen, stuurprecisie en wegligging zijn goed zoals je van een Porsche mag verwachten. Helaas gaat ook het sturen bij lage snelheden zwaar (geen stuurbekrachting) waardoor je vreemd genoeg een verkeersrotonde eigenlijk niet zo snel en gemakkelijk kan nemen als met een moderne, kleine hatchback.
Zo'n Porsche nodigt natuurlijk uit tot stevig optrekken, maar ik mag van de verhuurder dat uiteraard pas doen als de temperatuurmeter uit het rode gebied komt, tot die tijd moet ik onder de 4000 t/min blijven. Helaas blijkt de motor later bij stevig gas geven in te houden, er lijkt iets mis te zijn met de afstelling. Normaal levert deze motor 180 pk maar ik moet het nu helaas hebben van de power onderin. Uiteraard aangekaart na afloop, mogelijk houdt het verband met de begrenzing op 5000 t/min die de verhuurder heeft ingesteld.
Wat ook wel gek is, zijn de bedieningshendels voor de verwarming tussen de stoelen, wat een merkwaardige plek! Helaas merk ik weinig van de verwarming op deze koude januari dag, mogelijk is dat ook het nadeel van een luchtgekoelde motor achterin. Maar goed, toch een leuke ervaring zo'n oude Porsche en werkelijk iedereen kijkt je na!
Alfa Romeo Spider 1600 Junior 1978 (aangepast met 2 liter motor)
Gehuurd via: www.rentaclassic.nl te Veghel (dit bedrijf is inmiddels gestopt met verhuur).

Op een mooie juni dag huren we de Alfa Spider. Het is een 1600, maar men heeft er de motor uit de 2000 ingezet. Het is een mooie, leuke verschijning, deze 2e generatie Alfa Spider ('69-'83). Je bent snel aan deze auto gewend. De koppeling gaat licht, de remmen zijn natuurlijk niet zo scherp als bij een moderne auto maar wel acceptabel en de versnellingsbak laat zich - met een beetje beleid - goed bedienen. De 3e versnelling gaat er soms wat lastig in, maar er werd ons verteld dat dat komt doordat de bak nog van de 1600 is.
Je hebt prima zicht rondom en je kijkt uit op een mooi, sportief dashboard. De motor (128 pk) pakt goed op maar voor echte acceleratie moet je wel flink het gaspedaal in trappen, je merkt hier toch het verschil van ouderwetse caburateurs vs. moderne benzine-inspuiting. Trekkracht onderin biedt de 2 liter zeker wel, over binnenwegen kun je hierdoor lang in de 4e versnelling blijven. Het geluid van de motor zelf is echt prachtig, als je het gas los laat hoor je een te gek knetterend geluid. De uitdrukking "de motor klinkt als muziek" - zoals je vaker in autobladen tegenkomt - vond ik altijd wat overdreven, maar inmiddels begrijp ik helemaal waar ze het over hebben....
Het rijdt verder allemaal prima, uiteraard is ook bij deze klassieker het sturen zwaar bij lage snelheden, maar wel minder dan sommige tijdgenoten. Al met al een leuke weekend auto, deze Italiaanse klassieker, en het is dan ook niet gek dat er veel liefhebbers voor zijn!
Triumph Spitfire Mk IV 1971
Gehuurd via: www.rentaclassic.nl te Veghel (dit bedrijf is inmiddels gestopt met verhuur).

Het weer werkt niet helemaal mee op deze oktober dag, maar gelukkig gaat het kapje er makkelijk af, zodoende kunnen we toch geregeld open rijden. Deze Engelse Triumph Sptifire sluit mooi aan op de Alfa Spider van de vorige keer, aangetekend dat de Triumph van een duidelijk meer spartaans niveau is. De 63 pk 1300 cm3 motor lijkt wat onderbemeten ten opzichte van z'n vlotte uiterlijk, maar met een leeg gewicht van ca. 740 kg, valt het allemaal nog wel mee.
Het is makkelijk sturen, schakelen en koppelen in deze Spitfire en hij rijdt lekker strak. De motor klinkt daarbij lekker sportief al wordt het geluidsniveau na een tijd wel vermoeiend, evenals de stugge vering. Minder is dat dit exemplaar erbarmelijk remt. Navraag bij een klassiekerkenner later leert me dat ook een Spitfire uit '71 acceptabel moet remmen, dus waarschijnlijk zijn we op pad gestuurd met een auto die versleten remmen heeft. Bij echt stevig intrappen blokkerde namelijk ineens de wielen, wat bij mijn weten kan duiden op kromme remschijven.
Renault 16 TL 1977
Gehuurd via: www.nostalgischrijden.nl te Fleringen (bij Almelo).

De Renault 16 was een dagelijkse verschijning in het verleden, maar door roest zijn er velen op de sloop beland. De R16 is een praktische, comfortabele auto die ook naar hedendaagse begrippen een prima rijgedrag heeft. Je kunt wel merken dat het volume-model is geweest en dat het een "toegangelijke" auto voor het grote publiek is geweest. Hij heeft een goede rechtuitstabiliteit en behoorlijke remmen en er zit bijvoorbeeld al achterruitverwarming op.
Aan andere zaken merk je dan toch wel weer dat de tijd niet stil heeft gestaan: bij parkeren is het zwaar sturen, en de stuurschakeling voor de versnellingsbak moet met geduld en kracht bediend worden. Verder is er voor zowel de ruitenwissers als de ruitensproeiers een aparte knop op het dashboard, dit zijn wel dingen waar je over verbaasd want we zijn er zo gewend aan dat dit gecombineerd is op een hendel aan het stuur...
De 66 pk 1600 cm3 motor klinkt gemoedelijk en pakt goed op. Op de snelweg mis je dan wel een 5e versnelling, welke het motorgeluid flink zou verminderen. Er waren destijds echter wel andere R16 modellen die dat wel hadden. Ondertussen zit je prima in de comfortabele stoelen en zodoende is dit wel een model waar je prettig veel kilometers mee kan maken. Het benzineverbuik valt dan ook mee, ik kwam op bijna 1 op 13!
Fiat 1500 Cabriolet 1963
Gehuurd via: www.autoactive.nl te Ede.

Onder het motto "ik wil eens een auto rijden die ouder is dan 50 jaar", stappen we in de Fiat 1500 Cabriolet. Het is een leuk, frivool model en behoorlijk spartaans. Van de 67 pk 1500 cm3 motor moet je geen noemswaardige prestaties verwachten, het is toch vooral geen haast hebben en toeren maar. Je kijkt uit op een mooi, klassiek dashboard. Qua spiegels is het een beetje behelpen, een binnenspiegel op het dashboard ipv. boven aan de voorruit geeft toch minder overzicht. Als we rijden vallen helaas de matige remmen op, het is weer extra anticiperen!
Tot nu toe hadden we geluk met het weer, maar het (voorspelde) slechte weer komt er aan, dus gaat de kap erop. Dat gaat aan een kant alleen met veel moeite en kracht, daar zal in die 52 jaar wel iets getorteerd zijn waardoor het niet goed meer sluit. Het merkwaardige is, en niet bepaald veilig, is dat de deuren niet meer open kunnen als de kap erop zit! Of je moet een raampje naar beneden draaien, maar het lijkt me wel duidelijk dat dat vandaag de dag zoiets anders wordt aangepakt.
De ruitenwissers hebben we nodig en je kunt wel merken dat dit autootje ooit vooral voor de mooie dagen is gebouwd. De ruitenwissers beslaan maar een stuk van het raam en ik moet me oprichten in mijn stoel om meer te kunnen zien. Ook merkwaardig is dat de ruitenwissers abrupt stoppen als je ze uit zet en niet terug gaan naar een ruststand maar bijvoorbeeld gewoon midden op de voorruit blijven staan. Nou moet ik wel zeggen, dat bijvoorbeeld de veel duurdere en luxere Mercedes 250 SL uit 1967 - die ik later op deze pagina beschijf - dit ook heeft. De ruitenwissersystemen in de jaren '60 hadden maar 1 stand (geen interval), geen ruststand na uitzetten en hadden een aparte knop voor de sproeier. De interval verscheen pas in 1969 voor het eerst (op een Ford) - hier is overigens nog een mooie op ware feiten gebasseerde film over: Flash of Genius, over hoe de echte bedenker ervan (Robert Kearns) bedrogen wordt door de Ford Motor Company en hij deze vele processen aan doet.
Al met al een leuk autootje voor een mooie dag, maar daar moet je het dan ook bij laten....
Rolls-Royce Silver Shadow 1971
Gehuurd via: www.autoactive.nl te Ede

Als je zo een paar keer in oldtimers hebt gereden en je er op ingesteld hebt dat het allemaal wat zwaarder en stroever bedienen is, is de (aangename) verbazing groot dat een Rolls-Royce uit 1971 praktisch gewoon als een moderne auto rijdt! Het sturen - ook over verkeersrotondes - gaat vederlicht, zelfs lichter dan in mijn 10 jaar oude Renault Twingo. En dat terwijl de Rolls iets van 2100-2200 kg weegt...
Uiteraard heeft een Rolls-Royce een (3 traps) automaat en dat maakt het rijden nog gemakkelijker. Wat een genot, je vraagt je af waarom niet meer mensen met automaat rijden... Het is goed toeven in de riante stoelen, die ook nog eens elektrisch zijn te bedienen. Sowieso heeft de Rolls een hoop (elektrische) snufjes die destijds alleen voorbehouden waren aan dure modellen: cruise control, airco, stuurbekrachtiging, elektrische ramen voor en achter, elektrisch verstelbare stoelen en centrale deurvergrendeling (niet met afstandsbediening zoals nu, maar bij rond draaien van de sleutel gaan de overige sloten ook mee). Des te vreemder is dan dat na elke bocht de richtingaanwijzer niet van zelf naar zijn ruststand gaat, terwijl dat rond die tijd wel gemeengoed begon te worden.
De 6,7 liter V8 motor (geschat vermogen 220 pk en maar liefst 500 Nm koppel!) doet grotendeels haast onhoorbaar z'n werk en alleen bij stevige acceleratie hoor je hem zachtjes grommen. Het is wel duidelijk dat zo'n groot blok geen moeite heeft met het wagengewicht, de Rolls trekt behoorlijk vlot op. Daarbij hoor je de automaat met een heel klein schokje schakelen, zo subtiel gaat dat allemaal bij deze met de hand gemaakte, voor de "rich" bedoelde limousine. Echt exclusief is de Silver Shadow overigens niet, inclusief de Bentley versies zijn er zo'n 32.000 van gemaakt, wat voor Rolls-Royce begrippen veel is. De bediening van de ramen is ook al zo'n toonbeeld van subtiliteit: werkelijk onhoorbaar glijdt de raam naar boven of onder.
Wat dan tijdens het rijden wel enigszins lastig is, dat de rechtuitstabiliteit vaag is, er zit veel speling op de stuurbediening. Dit past overigens wel geheel in het tijdsbeeld, veel auto's hadden dat toen doordat er nog geen tandheugelsysteem werd toegepast. Wat ook kan is dat bij deze Silver Shadow de stuurbekrachtiging mogelijk nog niet snelheidsafhankelijk is, waardoor bij sneller rijden er in feite te veel bekrachtiging aanwezig is.
Wat dan wel weer helemaal bij de tijd is, zijn de remmen. Wat een geruststelling dat al die kilo's uitstekend tot stilstaand worden gebracht en ook hier weer met maar de geringste inspanning van de bestuurder. Uiteraard strijkt de Rolls met z'n grote wielen en comfortabele vering (met op de achterwielen een hydraulisch systeem met automatische correctie van de wagenhoogte, net zoals bij een Citroën ID/DS) alle onevenheden strak. Haast een perfecte auto, als je het enorme benzineverbuik (1 op 5!) en de hoge onderhouds- en reparatiekosten niet mee rekent. Gelukkig huren wij hem alleen maar en zit de benzine bij de prijs inbegrepen...
Austin-Healey 3000 Mk II 1964
Gehuurd via: www.autoactive.nl te Ede.

Op een mooie augustusdag kan ik de Austin-Healey huren. Wat ziet die er mooi uit met z´n spaakwielen, z´n prachtige afwerking en de zwarte stoelen met subtiele rode biezen. Net als de Rolls-Royce is de Austin-Healey ook met de hand gebouwd en het vakmanschap straalt er dan ook van af. Deze 3000 Mk II bezit een zescilinder in lijn (eigenlijk 2900 cm3) en de motor klinkt werkelijk prachtig. Naast de toerenteller en snelheidsmeter zijn er nog metertjes voor watertemperatuur en benzineniveau, alle prachtig vormgegeven in klokken met een chroom randje. Qua spiegels is het ook hier een beetje behelpen (net als bij de Fiat), met de binnenspiegel kijk je voor de helft tegen het ingeklapte kap aan. Extra over de schouder kijken is wel een must bij deze sportwagen. Verder zit je ver naar voren (of je moet lang zijn) waardoor je nogal schuin op de meters kijkt. Maar ook dat went...
De motor (met 132 pk) pakt uiteraard goed op. Met een beetje beleid gaat schakelen best vlot en de Healey stuurt redelijk precies zonder al te veel kracht - de kenmerkende speling op de stuurinrichting bij oldtimers valt hier reuze mee, je kunt wel merken dat deze als sportwagen is bedoeld. Met de remmen is het dan wel wat minder gesteld, maar het kan erger (zie sommige vorige modellen).
Het interressante is dat de vierbak een "overdrive" heeft die werkt op de 4e versnelling. Hiermee kan - zonder te ontkoppelen - het toerental met 500 t/min verlaagd worden, wat wel prettig is als je op de snelweg rijdt omdat het geluidsniveau ermee wordt verminderd. Er zal wel een reden zijn waarom zoiets toegepast wordt ipv. een vijbak, waarschijnlijk was dat technisch destijds niet goed mogelijk (vanwege een extra as in de versnellingsbak), al lijkt mij een planetair tandwielsysteem voor de overdrive het er ook nog niet eenvoudiger op maken.
Zoals op meer oldtimers zitten op deze Healey ook weer een aantal details die verbazing opwekken als je ze door de bril van 2015 bekijkt. Wat doet die voetschakelaar daar, links van de koppeling, waarmee het groot licht wordt ingeschakeld? Er zal ook hier wel een reden voor zijn geweest om het niet aan het stuur uit te voeren... Wel opletten overigens dat je daar niet per ongeluk je voet op zet. Een ander opmerkelijk detail is de bediening van de knipperlichten, dit gebeurt met een klein knopje midden boven op het hart van het stuur. Je ziet, de hele standaardisatie met hendels aan het stuur voor licht, ruitenwissers en dergelijke moest toen nog komen.... Gelukkig schakelen de knipperlichten zichzelf wel uit na de bocht, dat valt dan weer mee!
Prachtige machine, zo'n Austin-Healey 3000!
Mercedes 250 SL 1967
Gehuurd via: www.autoactive.nl te Ede.

De Mercedes 250 SL, ook wel bekend als "Pagode", heeft een 2500 cm3 zescilinder in lijn met mechanische benzineinspuiting. Dat moet dan wel een van de eerste in serie geproduceerde auto's zijn geweest die dat heeft. Het systeem is efficiënter dan caburateurs maar niet zo geavanceerd als de latere elektronische benzineinspuiting. Als ik het bij het goede eind heb hadden deze eerste benzineinspuitsystemen wel vaak kuren. De motor levert overigens een lekkere 150 pk, genoeg om de 1360 kg aan een vlotte acceleratie te helpen. Dit alles met ook weer een mooi, hees zescilinder-motorgeluid.
De Mercedes ziet er degelijk uit, met een mooi dashboard met diverse metertjes en een groot stuur. Dat grote stuur heb je wel nodig, maar zelfs dan gaat op lage snelheid het sturen erg zwaar. Optioneel was destijds wel stuurbekrachtiging mogelijk op de 250 SL, maar helaas - deze heeft dat niet. Wat dan wel weer dik in orde is, zijn de remmen. Prima doseerbaar en zonder veel kracht komt de Mercedes tot stilstand. Het is toch wel merkwaardig dat in jaren '60 goede remmen een soort van luxe artikel leken te zijn, want (zie de andere auto's) het zijn vooral de duurdere modellen die goede remmen hebben (op de Healey na).
Ondertussen zit je in fijne stoelen met veel beenruimte terwijl de Mercedes de oneffenheden in het wegdek wegfiltert. Daar moet je dan het vage stuurgevoel bij rechtuit rijden maar de koop toe nemen. Het was 1967 en niemand wist beter...
BMW 2002 1972
Gehuurd via: www.autoactive.nl te Ede.

De BMW 2002 rijdt verrassend strak en soepel, het lijkt bijna een moderne auto qua rij-ervaring. Qua uiterlijk natuurlijk niet - de chroomrandjes, de anti-aerodynamische voorkant en de deels metalen bumpers verraden de tijd waar hij uit komt. De 2002 heeft een 100 pk 2 liter motor en kan daar met zijn krap 1000 kg prima mee uit te voeten. Hij pakt soepel op en heeft een vlotte acceleratie. Tel daarbij de strakke stuurreacties op en je merkt dat de BMW bedoeld was voor de sportieve huisvader. Daarbij is, geheel passend in de tijd, toch nog wel een beetje speling op de stuurinrichting bij rechtuit rijden te bemerken, maar wel stukken minder dan bijvoorbeeld bij de Mercedes 250 SL het geval was. De remmen halen het natuurlijk niet bij een moderne auto, maar stellen toch zeker niet teleur. De 4-bak schakelt lekker soepel en laat zich goed inleggen en de koppeling werkt licht. Al met al bevoordelijk dus voor een vlotte rijstijl.
Natuurlijk is er hier ook wel wat eigenaardigs te melden te opzichte van wat we nu gewend zijn, zo zit de hendel voor de richting niet links maar rechts aan het stuur. Links zit de bediening van het gewone licht en die gebruiken we dan ook per ongeluk een paar keer voor we een bocht naderen. Het dashboard is vooral "Duits-degelijk" uitgevoerd, namelijk strak met veel zwart en zonder verdere verfraaingen. De staande pedalen zijn even wennen terwijl de niet-originele sportstoelen uitstekend zitten. De BMW heeft ook nog een klapraam in het dak wat we al gauw open zetten aangezien het vandaag mooi weer is.
Ondanks het sportieve tintje rijdt de BMW 2002 toch nog comfortabel over oneffenheden. En ook al heeft hij maar 4 versnellingen, het motorvolume op de snelweg is prima aan te horen. Overigens moet je niet achterin zitten, de beenruimte is eigenlijk alleen voor kinderen acceptabel.
Jaguar E-Type Series II Coupe 1969
Gehuurd via: www.oldtimerfun.nl te Den Haag.

Op deze mooie juni dag kunnen we rijden in een klassieker-icoon bij uitstek, de Jaguar E-Type. Als we aankomen staat de Jaguar al een tijdje warm te draaien. We krijgen eerst een uitleg over wat bijzonderheden m.b.t. deze E-Type: bij een stoplicht moet je de watertemperatuurmeter in de gaten houden - wordt de motor te warm dan moet een extra ventilator ingeschakeld worden. Maar zover komt het niet tijdens de rit. Starten van de Jaguar is geen kwestie van even starten en wegrijden: eerst contact aanzetten en een paar seconden de brandstofpomp op gang laten komen (een elektrisch-zoemend geluid), daarna starten terwijl je pompend gas geeft. Beslist iets waar je gevoel voor moet krijgen komen we later achter.
Deze Jaguar E-Type is van de "series-2", herkenbaar aan de afwezigheid van koplampglaasjes. De motor is een 4,2 liter zes-in-lijn met 3 caburateurs. Als vermogen wordt werd door de fabriek destijds (voor de Europese versie) 265 pk opgegeven (met een top van 240 km/u), maar dit zijn misleidende SAE-pk's waarbij de motor in proefstand is ontdaan van vermogen verslindende onderdelen zoals koppeling, versnellingsbak, uitlaat en koeling e.d. Door kenners wordt het vermogen geschat op een meer realistische 210 DIN-pk, met een top van ca. 225 à 230 km/u. Hoe dan ook, we kunnen er toch geen gebruik van maken, want de eigenaar heeft de motor begrenst op 3.500 toeren p/min., om te voorkomen dat sommige mensen harder gaan rijden dan veiligheidshalve en technisch wenselijk is. En daar kan ik wel in komen daar de Jaguar het hele jaar geboekt staat voor o.a. bruiloften. Overigens blijkt later in de rit dat bij wat gas geven voor het stoplicht de toerenteller toch wel naar 4.000 à 4.500 t/min wil, maar uit respect voor de beste man en zijn Jaguar hebben we ons toch maar aan de grens van 3.500 toeren p/min. gehouden. De motor maakt een heerlijk geluid met af en toe wat na-verbrandings knalletjes, en dat maakt de vermogens-restrictie wel goed. Alleen vreemd dat je af en toe benzine ruikt, was dat destijds in nieuwstaat ook al vraag ik me af?
Deze Jaguar is trouwens geimporteerd uit de Verenigde Staten en heeft een door de eigenaar zelf geklopte nieuwe achterklep (vanwege blikschade) en een vervangende en gereviseerde motor. Hier en daar zit er nog wel een beetje werk aan en de motor moet nog water beter afgesteld worden, maar al met al ziet deze glimmende E-Type er fantastisch uit.
We gaan op pad en eigenlijk went het allemaal best snel. De koppeling zit wat ver weg, bij een lange stop bij een stoplicht moet je je voet echt even klem zetten om het beter vol te houden, maar de koppeling zelf is licht en doseerbaar te bedienen. De motor (met 4 versnellingen) pakt goed op zonder dat het spectucalair is. Zoals gezegd konden en mochten we niet uitproberen hoe dat bij hogere toerentallen is.
De versnellingsbak schakelt prima en de (schijf)remmen zijn natuurlijk niet zo bijterig als in een moderne auto maar wel acceptabel. De achteruitversnelling kunnen we maar niet vinden, we willen niks forceren maar later verteld de eigenaar dat je er toch echt even een flinke tik naar links tegen moet geven. Wij moesten na een verkeerde inschatting op een doodlopende weg, met wat hulp de auto een stukje achteruit duwen voordat we weer onze route konden vervolgen.... De Jaguar stuurt verder strak en niet al te zwaar.
Ondertussen zit je prima in de stoelen, hoewel door de beperkte stelmogelijkheden het voor langere mensen wel een probleem kan zijn. Ondertussen kijk je uit op prachtige tellers en een hele serie drukknoppen voor o.a. de diverse lichten. Het is wel even wennen aan de richtingsaanwijzer die na een bocht niet van zelf terug gaat. Je hoort geen getik en je ziet alleen - op deze zonnige dag - vaag een groen lampje knipperen, dus je moet er echt bedacht op zijn dat je hem terug zet.
Helaas is Den Haag een stoplicht-jungle en duurt het lang voor je uit de stad bent. Op provinciale wegen kunnen we wat ontspannender toeren, maar voor een echt relaxte rit kun je beter op de Veluwe rijden. Uiteraard hebben we bekijks met zo'n alltime classic en de E-Type behoort zeker tot een van de mooiste auto's ooit gemaakt!
MGA 1500 1959
Gehuurd via: www.autoactive.nl te Ede.

De wens om een klassieker uit de jaren '50 ter rijden gaat in vervulling met deze MGA 1500 uit 1959. Het is een leuke Britse roadster, en dit exemplaar is in een uitstekende staat. Het weer is vandaag wisselvallig maar na een grondige controle van de buienradar op internet, durf ik het wel aan open te rijden. De kap eraf halen is wat werk, waarna deze opgevouwen kan worden achter de voorstoelen terwijl de plastic zijruiten de kofferbak in gaan.
Even schrikken: er zitten geen gordels in! Hoewel auto's van voor 1971 in ons land geen gordels hoeven te hebben, hadden alle bovenstaande oldtimers van voor die tijd ze wel. Maar goed ik rijd ook motor, dan heb je ze ook niet - dus gewoon maar niks raken vandaag!;-) Opmerkelijk is er wel een rechtspiegel terwijl deze meestal ontbreekt op oude auto's, maar deze zal vast (net als de linkerspiegel) later aangebracht zijn.
De motor slaat gemakkelijk aan en de koppeling is goed te doseren. Met 68 pk bij 900 kg is er eigenlijk geen noemenswaardige acceleratie. Doortrekken in de toeren lijkt niet veel uit te maken (waarbij je ook nog eens wat olie ruikt), maar bij vroeg opschakelen pakt hij toch goed op. Onder het rijden zit je vrij rechtop, maar je hebt beter zicht op het (prachtige) dashboard dan bij een Austin-Healey 3000. Wat tijdens het rijden in positieve zin opvalt is de directe stuurreactie. Wel oppassen dat er geen slinger in de bewegingen van de auto ontstaat want het onderstel reageert er nogal op.
Met de remmen is het dan wel (weer) behelpen. Ver vooruit kijken en stevig doortrappen is noodzakelijk, want rembekrachtiging zit er niet op en zelfs voor zitten er trommelremmen. De versnellingspook vraagt wel wat kracht maar laat zich wel duidelijk in positie zetten. Gelukkig is er een achteruit zonder "gebruiksaanwijzing" (in tegenstelling tot de Jaguar), maar bij gebruik van de eerste versnelling moet je wel even je hoofd er bij houden: deze is niet-gesynchroniseerd en kan pas bij volledige stilstand erin gezet wordt. Gelukkig laat de motor zich ook bij hele lage toerentallen niet kennen zodat je vaak langzaam rijdend in z'n twee kan blijven.
Uiteraard zitten op zo'n oude auto ook weer wat merkwaardigheden waarvan destijds waarschijnlijk niemand zich afvroeg of dat anders kon. Zo is er een knop links op het dashboard voor de richtingaanwijzers, terwijl de claxon zich midden op het dashboard bevindt. De afwezigheid van deurhendels - je opent de portieren met een lint aan de binnenkant - verraden verder z'n spartaanse aanpak.
De MGA is bij uitstek geschikt om te toeren over binnendoorwegen, want op de snelweg vergaat horen en zien je, al zou de MGA toch een top van ruim 150 km/u moeten kunnen halen. Al met al een leuk, "lief" karretje dat zich best relaxed laat besturen!
Triumph TR6 1975
Gehuurd via: www.autoactive.nl te Ede.

De Triumph TR6 is een leuke cabrio die vrij snel went in het besturen. Sturen gaat niet al te zwaar, de koppeling is goed te doseren en schakelen gaat trefzeker maar met een beetje beleid, en het voelt allemaal strak aan. De 2,5 liter zescilinder in lijn pakt goed en met de overdrive op de 3e en 4e versnelling kun je altijd de aanwezige decibels temmen bij de langere stukken.
Vrij zeker is deze TR6 een geimporteerde Amerikaanse versie, die helaas een geknepen vermogen heeft van 106 pk. Maar het fantastisch machtige motorgeluid, de lage zit en de snelheidsmeter die enthousiast overdrijft geven je toch een snelheidssensatie. Vertrouw daarbij niet te veel op de remmen - stevig doortrappen is noodzakelijk.
Even snel een rotonde nemen gaat prima met deze Triumph en geeft je echt dat sportieve Britse gevoel. Je zit verder prima in de TR6, maar voor wat langere mensen is het behelpen. Langere stukken rijden worden wel vermoeiend, met name op de snelweg, want de constructie van de voorruit neemt - in tegenstelling tot bijvoorbeeld een Alfa Apider - weinig rijwindgeluiden weg.
MGB 1966
Gehuurd via: www.autoactive.nl te Ede.

De MGB is een bekende klassieker waarvan er nog aardig wat in ons land rond rijden waarvan er vele van zijn geimporteerd. Het was in de 1962 de opvolger van de MGA. De MGB is wat minder spartaans en is wat meer op sportief rijden ingesteld. Het is weer even een knop omzetten in je hoofd want er zitten geen gordels in. Wegrijden gaat prima en afgezien van het zelfs bij wat hogere snelheden zware sturen is het een bijzonder prettig te besturen roadster. Je kunt wel merken dat dit een van de modellen is waar Mazda in de jaren '80 goed naar heeft gekeken bij de ontwikkeling van de MX-5. Het sturen in de MGB gaat bijna net zo direct (een hele verademing t.o.v. de vaak vage besturing in auto's uit de jaren '60) en het schakelen moet je vanuit je hele arm doen maar dan gaat het ook heel strak met zo'n lekker klikje als de versnelling aankomt.
De remmen zijn beslist in orde, de koppeling zit ver weg maar is wel licht te bedienen en je zit er verder prima in. De 1800 cm3 motor pakt goed op bij lage toerentallen, maar van de 95 pk's is weinig te merken - bij doortrekken lijkt de benzine vooral omgezet te worden in geluid ipv. vermogen;) Hij gaat zelfs zover dat het wel lijkt als of de tandwielen worden vergruist. Daarom maar op tijd op schakelen, door jagen in de toeren heeft weinig zin. Ondertussen laten de Smiths snelheidsmeter je in de waan dat je al heel hard rijd, maar de MGB heeft net als de Triumph TR6 een zwaar overdrijvende snelheidsmeter, op de snelweg rijd je makkelijk tegen de 150 km/u terwijl al het overige verkeer blijkbaar ook die snelheid rijdt....
Gelukkig draait de motor in z'n 4 weinig toeren als je binnendoor rijd met 60 tot 80 km/u en samen met de redelijk comfortabele vering is dit een prima toer-auto! Wil je toch even snel de hoek om: het onderstel kan het hebben. Verder is dit gewoon een hele mooie auto, en dit geldt ook voor het prachtige dashboard en de mooie stoelen. Vergeleken met voorganger MGA is de bediening al iets "normaler", maar als eigenaardigheidje mag nog opgemerkt worden dat de claxon met een hendeltje wordt bediend links van het stuur.
Ford Mustang Convertible Challenger V-8 Cruise-O-Matic 1966
Gehuurd via: www.vintageroadtrips.nl te Amersfoort.

Eindelijk gaat de wens in vervulling om in een oude Amerikaan met V8 te rijden: de iconische Ford Mustang. En wat voor een V8, het is een 4,7 liter met een topvermogen van waarschijnlijk 200 SAE-pk (circa 170 DIN-pk). Deze krachtbron laat bij het optrekken luid en duidelijk zijn aanwezigheid horen - de machtige grom kan zowel verslavend zijn als op den duur vermoeiend. Maar het moet gezegd worden, in combinatie met de drietrapsautomaat trekt de Mustang vlot op. Qua sturen is het natuurlijk een typische auto uit de jaren '60, dus met veel speling waardoor je bij rechtuit rijden vaker moet corrigeren. En bij bochten je moet incalculeren dat er enige vertaging is tussen het draaien van het stuurwiel en de reactie daarop van de voorwielen. Dat sturen gaat daarentegen erg lichtjes, deze Mustang heeft dan ook stuurbekrachtiging. Geheel in overeenstemming met wat gewoon is in die tijd, vragen ook de remmen om een vooruitziende blik. Maar al met al is dit beslist een leuke auto die comfortabel rijdt en waarbij het motorgeluid en de acceleratie keer op keer een kick geeft. Leuk is ook het elektrisch bedienbare dak!
Alfa Romeo Giulia 1600 Super 1969 (aangepast met 2 liter motor)
Gehuurd via: www.autoactive.nl te Ede.

Helemaal eind oktober hebben we geluk met mooi herfstweer terwijl we rijden in een Alfa Giuila uit 1969. Destijds was het een geliefde auto bij gangsters/maffia-figuren vanwege het sportieve rijgedrag en de pittige motor. Na het instappen wordt je even weer geconfronteerd met wat tijdsgerelateerde eigenaardigheden zoals knoppen die onduidelijk zijn en staande pedalen. De Alfa komt enigzins haperend met wat pompend gasgeven tot leven en maakt gelijk een lekker blaffend geluidje. Oude Alfa's zijn gevoelig voor te snel warmrijden door de maar liefst 6 liter voorraad motorolie, dus we rijden nog maar wat rustiger weg dan anders.
Eigenlijk went het snel, de koppeling werkt licht, de remmen zijn prima en hij stuurt behoorlijk direct. De 2e versnelling vraagt om wat beleid, vooral met koude motor wil deze gaan knarsen, het beste is om bij terugschakelen van 3 naar 2 dit bij zo laag mogelijke snelheid te doen. Wat acceleratie betreft stelt de Alfa toch een beetje teleur. Van de (niet originele) 2 liter motor die ook in de Spider zat die we jaren eerder reden, verwacht je met ca. 125 pk's toch meer als je boven de 4000 t/min. komt, maar net als bij de MGB worden de pk's vooral omgezet in veel lawaai..... Daarentegen pakt de motor wel lekker op bij lagere toerentallen, in het middengebied kun je in z'n 3 of 4 vlot optrekken. Hij heeft overigens 5 versnellingen.
Leuk wagentje met een sportief tintje!




- WORDT VERVOLGD -



Mazda MX-5 1.6i 1992

En waar rij ik zelf in of op? Ik ben ooit begonnen met motorrijden en heb jaren lang oude motoren gereden: Honda CB550F2 '77, Honda CB750 type "Bol d'Or" '82, Honda CB550F1 '76, Kawasaki Z650B '78, Honda CB250 '72, Honda CB500K1 '72 en als laatste een Honda CB650Z '79. Deze heb ik voorjaar 2017 verkocht waarmee ik stop met motorrijden - ik ben al jaren niet meer zo'n motormuis.
Dan de auto's, ik begon met een Fiat Tipo 1.4IE '89, daarna een Peugeot 106 1.5 XND '96 en daarna (en deze heb ik nog steeds) een Renault Twingo 1.2 16V '05. Daarnaast heb ik sinds kort een Mazda MX-5 1.6 uit 1992.

Over die laatste wil ik het hebben. Want wanneer is een auto klassiek? Met terugwerkende kracht zou die Fiat Tipo uit 1989 ook een klassieker kunnen zijn maar dat gevoel krijg ik nou helemaal niet bij zo'n saaie blokkendoos;-) De Renault Twingo die ik nu heb komt al meer in aanmerking voor het predikaat "klassieker" in de toekomst, door z'n geinige verschijning, zijn slimme concept en zeker in de 16V versie is het een vlotte auto. Maar normaal gesproken trek voor deze pagina de grens bij 1980, wat daar voor is gemaakt is voor mij een oldtimer of klassieker.

Als substituut voor het motorrijden heb ik echter nu ook een Mazda MX-5, zo'n charmante van de eerste serie ("NA") met de klapkoplampen, de mooi gestyleerde deurgrepen en de vloeiende lijnen. Naast dat het inmiddels al een klassieker is, zou ik de MX-5 ook nog wel willen omschrijven als "motorfiets op 4 wielen". Hij is spartaans, stuurt zeer direct en heeft de wegligging van een kart. Qua prestaties is het natuurlijk geen Porsche, maar boven de 4000 toeren gaat de MX-5 ineens een stuk sneller waarbij hij ook zo'n lekker donker geluidje maakt. Het maximaal vermogen van 116 pk wordt geleverd bij 6500 t/min, dus dat gaat ook al richting motorfiets-niveau. Samen met de slechts 950 kg is het een vlotte bolide. De remmen zijn goed hoewel je wel stevig moet trappen, de toegepaste rembekrachtiging is niet zo sterk. Het schakelen gaat heel direct met korte schakelwegen maar voelt in eerste instantie wat zwaar aan. Maar je moet even de gebruiksaanwijzing kennen: halverwege het schakelen moet je iets inhouden en dan voel je zo'n lekker klikje waar je door heen drukt. Heb je dat in je systeem zitten dan is het een heerlijk schakelende bak!
Binnen ziet alles er ook al zo mooi uit, met een strak dashboard met onder andere prachtige details als de fraai vormgegeven luchtroosters, de mooie tellers en in mijn exemplaar een sportief "Momo"-stuurtje. Uiteraard kun je er ook lekker mee open rijden, in- en uitklappen duurt een half minuutje - ik heb een glazen ruit in de kap, en die moet je dan even voorzichtig los ritsen. Voor de winter heb ik er ook nog een hardtop bij.
Qua rijden kun je goed merken dat het op sportief is ingesteld, want de vering is hard, over een slechte weg moet je echt rustig rijden. Met de softtop erop hoor je ook wel extra geluid en geklapper maar bij 120 km/u maakt hij toch nog altijd minder geluid dan mijn Twingo. Het verbruik is 1 op 12, de top zou 195 km/u moeten zijn en de acceleratie van 0 tot 100 gaat in ca. 9 seconden, niet verkeerd dus.
Erg praktisch is hij natuurlijk niet, maar in de onregelmatig gevormde kofferbak kunnen toch wel zo'n 3 kratten bier en dat is toch het belangrijkste;-)
Al met al een heel mooie, sportieve auto die ook nog eens een uitstekende reputatie heeft qua betrouwbaarheid.